Powoli i wytrwale wygrywa się wyścig” – to świetne powiedzenie, prawda? Przecież w naszym zabieganym życiu często harujemy do upadłego, robimy rzeczy, których nie lubimy i tracimy proste, codzienne radości. Nasz artykuł przedstawia inspirujące historie ludzi, którzy zebrali się na odwagę, zrobili jeden mały krok i radykalnie odmienili swoje życie.
- Całe życie byłam kreatywną osobą, ale po studiach poszłam na prestiżowy uniwersytet. Nikt mnie tam nie zmuszał, nikt mnie nie namawiał; uznałam, że daleko nie zajdę z kreatywnością, więc wybrałam coś poważniejszego. Skończyłam studia, potem pracowałam przez kilka lat i zdałam sobie sprawę, że to nie był zły pomysł, ale to nie dla mnie. A raczej, nie do końca rozumiałam, jak do tego doszłam. Pewnego dnia po prostu rzuciłam wszystko i kontynuowałam to, co mnie pociągało od czasów studiów. Krok po kroku, i nagle, zaczęłam dobrze zarabiać na tych hobby. Teraz, po jakimś czasie, mogę robić to, co kocham, w pełni tworzyć, a nawet na tym zarabiać. Nie żałuję ani trochę, że postanowiłam rzucić wszystko i spróbować jeszcze raz!
Mam taką córkę, rysuje odkąd miała 5 lat i całkiem nieźle jej to wychodzi, ale odmówiła pójścia do liceum z programem artystycznym, twierdząc, że w ten sposób nie będzie w stanie się utrzymać.
- Jak wiele osób, nie wiedziałem, co chcę robić w swojej karierze; nic tak naprawdę nie daje mi radości oprócz… gier. Przez całe życie grałem w gry wszystkich gatunków, typów i koncepcji i bardzo mi się podobały, ale nadszedł czas, aby wybrać karierę. Nie mogłem wyobrazić sobie niczego ciekawszego niż bycie programistą , ponieważ tak naprawdę nie rozumiem niczego poza komputerami i ich sprzętem. Po ukończeniu jednej uczelni znalazłem pracę dzięki znajomościom, a następnie w drugiej uczelni w pokrewnej dziedzinie. Ale po sześciu miesiącach lub roku poczułem się znudzony i znudzony, więc zacząłem tworzyć… gry obok mojej pracy! Tak, wszystkie były małe, ale w jakiś sposób interesujące, moi znajomi je lubili. W końcu zebrałem to, co stworzyłem, poszedłem na stronę z ofertami pracy i teraz pracuję w mojej wymarzonej pracy!
rawa! Stopniowo wymyślam też różne gry, nie komputerowe, ale bardziej aktywne, dla dzieci. Od razu widać, czy dzieciakom podoba się moja nowa gra, czy nie. Proces twórczy jest bardzo ekscytujący.
- Jakieś pięć lat temu aktywnie publikowałam filmy w mediach społecznościowych i opowiadałam rodzinie o blogu. Potem, jakimś cudem, moja starsza siostra i ja postanowiłyśmy stworzyć kanał dla mamy o ogrodzie, grządce warzywnej i wszelkiego rodzaju przepisach, i przekonałyśmy ją do udziału. Sami go zmontowałyśmy, nagrałyśmy ją, a ona podzieliła się mnóstwem przydatnych wskazówek. I tak oto kanał mojej mamy ma milion subskrybentów. Milion! I wszystkie panie oglądają coś o sadzonkach, przepisach… Moi rodzice są teraz w lepszej sytuacji niż ja, a moja mama jest już świetną redaktorką, rozumie wszystkie zawiłości statystyki i jeździ na wszelkiego rodzaju blogowe eventy i imprezy. I nikt nigdy nie pomyślał, że to się tak potoczy
Wyhodowałem to drzewo z żołędzia. Spójrz, jakie jest wspaniałe.
I patrząc na pień, zajęło to 35-40 lat
- Po ukończeniu studiów nie mogłam znaleźć pracy, która by mnie naprawdę interesowała. Mama wysłała mnie na studia zawodowe, a tata chciał, żebym pracowała w fabryce, więc próbowałam wszystkiego. Prawo nie wypaliło; praca w fabryce jest niesamowicie trudna. Pracowałam za ladą w kawiarni, jako ochroniarz i jako kierownik sprzedaży w sklepie odzieżowym… Ale jakoś zimą skończyłam sprzedając owoce w kiosku… I uwielbiałam to! Wydawało się, że to zwykła praca i nie zarobisz dużo, ale było tak satysfakcjonujące, gdy ludzie wracali zadowoleni i kupowali mandarynki raz po raz. Po jakimś czasie otworzyłam własny sklep sprzedający warzywa, owoce, orzechy i miód . Nawet produkuję niektóre z moich własnych produktów i wszystko jest świeże i pyszne. Ludzie dobrze mnie znają i nie robią zakupów gdzie indziej, bo moje jest lepsze, sami tak mówią.
Najważniejsze, żeby w biznesie „sprzedażowym” nie oszukiwać klientów. Jak głosi przysłowie: „Kto nie oszukuje, ten nie sprzeda”. Poza tym owoce to produkt łatwo psujący się. Niezależnie od tego, jak często kupuję na targu, sprzedawcy zawsze próbują wcisnąć mi niesprzedany towar. Dlatego robię zakupy w supermarketach. Choć jest drożej, sam wybieram to, co najlepsze.
- Postanowiłam upiec pierożki (ciasta) i trochę przeliczyłam ciasto. Wyszło mi ich około 40 zamiast planowanych 15. Nie zjadłabym ich tak dużo, bo mieszkam sama w mieszkaniu. Spakowałam więc trochę dla kolegów z pracy. Postanowiłam rozdać większość sąsiadom. Chodziłam od drzwi do drzwi, podając im ciepłe pierożki do herbaty. Cudownie było patrzeć, jak zmieniają się twarze sąsiadów i jak wyrażają swoją wdzięczność. Kilka dni później zadzwonił dzwonek do drzwi. Była tam sąsiadka z kawałkiem ciasta charlotte w ręku. Powiedziała, że to duże ciasto i postanowiła się nim podzielić. Chwilę później weszła babcia z pierwszego piętra i dała mi dwa słoiki konfitur. Chyba zapoczątkowałam fajną tradycję dzielenia się z sąsiadami różnymi pysznościami. Zbliża się Nowy Rok i planuję upiec więcej pierników. Przekażę je nie tylko mieszkańcom budynku, ale także pracownikom pobliskiego sklepu.
Sąsiad zadzwonił do naszych drzwi i przyniósł nam arbuza w ramach podziękowania. Mamy to samo nazwisko, a kurier często dostarcza nam paczki, które następnie zanosimy do ich właściciela. Musiałem wyrazić wdzięczność również innym sąsiadom – kurier nie pojawił się u nas dwa razy. To już tradycja, dzięki kurierom.
Zacząłem od zmiany diety. Na pierwszym zdjęciu mam 26 lat, na drugim 27.
Czy nie widzisz, że to zupełnie różne osoby!!??
- Zawsze byłam niezdarą w rodzinie, ale mój brat był nadzieją rodziny. Kiedy więc mój tata przeszedł na emeryturę, bez wahania przekazałam mu wszystko, a mama dała mi maszynę do szycia: „Przydatna rzecz dla dziewczynki”. Byli tak zaskoczeni, gdy kilka lat później powiedziałam im, że otworzyłam już drugą pracownię krawiecką w mieście! Rękodzieło zawsze mnie fascynowało i pomimo uśmiechów mojej rodziny, byłam szczerze zachwycona tym prezentem. Najpierw szyłam dla siebie, korzystając z wykrojów z magazynu, potem dla znajomych, a poczta pantoflowa stopniowo zaczęła zbierać żniwo. Zatrudniłam kilka krawcowych, kupiłam sprzęt i wynajęłam lokal. Mój biznes przynosi dobre dochody i robię to, co kocham.
Ciekawi mnie, jak popularne jest dziś szycie na miarę? Nie mówię o niczym „wysokiej modzie”.
Jakieś dwadzieścia lat temu było mnóstwo pracowni krawieckich. Już ich nie widzę. Naprawa odzieży – tak, są.
- Prawie całe życie spędziłam w pracy, której nienawidziłam. Niska płaca, brak awansu, harówka każdego ranka i ostatecznie skrajne zmęczenie. Zmieniałam pracę, mając nadzieję, że będzie łatwiej, ale efekt był tymczasowy. Okazało się, że po prostu nie wiem, jak to zrobić i nie chcę się zmuszać do robienia czegoś, co mnie nie interesuje. Potem, na wakacjach, dla przyjemności, zaczęłam prowadzić osobisty dziennik i nagle zdałam sobie sprawę, że pisanie sprawia mi prawdziwą przyjemność. Postanowiłam zaryzykować i spróbować swoich sił w pisaniu własnej książki w gatunku romansu współczesnego. Nic przesadnie skomplikowanego, ale żywego i szczerego. I nagle wszystko ruszyło. Zaczęłam wydawać książki, pojawiły się pierwsze pieniądze, a potem stały dochód. Nie mam teraz wielu czytelników, ale są niesamowicie ciepłymi i pokrewnymi duszami, a komunikowanie się z nimi przynosi mi radość. Po raz pierwszy w życiu czuję, że przynależę i wciąż nie mogę uwierzyć, że udało mi się zamienić moją pasję w pracę. Jestem naprawdę szczęśliwa.
Heh, ja też lubię pisać, ale kochać i móc pisać, niestety, to nie to samo(
- Moja młodsza siostra uwielbia gotować i jest w tym absolutnie niesamowita! Szczególnie uwielbia kuchnię włoską – wszelkiego rodzaju makarony, pizzę i lasagne – i nauczyła się to wszystko robić, mając zaledwie 13 lat. Kiedy skończyła 18 lat, poszła na studia, ale rodzina borykała się z problemami finansowymi i po prostu nie było jak opłacić jej studiów. Nie straciła jednak odwagi i złożyła podanie o pracę we włoskiej restauracji. I została zatrudniona! Nie miała żadnego doświadczenia zawodowego ani wykształcenia, a jednak dostała pracę za pierwszym razem! Cała rodzina była zdumiona, ale moja siostra wyjaśniła: „Przyszłam i powiedziałam, że chcę!”. Wahali się, ale potem spróbowali mojej lasagne ze szpinakiem. Nikt nigdy nie był w stanie jej się oprzeć!
Nauka gotowania wymaga czasu. A kiedy ci się to uda, skoro ciągle jesteś w pracy? A po pracy jesteś w rozsypce. I nie ma już znaczenia, co jesz. Byle tylko nie zachorować.
- Od dziecka rodzice mówili mi, że jestem nieudacznikiem i nie dbam o swoje zwierzęta. Później dorosłam, mieszkałam w innym kraju, miałam kilka karier i nigdy nie ukończyłam uniwersytetu. Już wtedy myślałam, że jestem nic niewarta, ale potem mój chłopak dał mi szczeniaka. Byłam absolutnie zachwycona. A teraz, dwa lata później, znalazłam swoją drogę! Kończę kurs tresury psów, robię licencję i dostaję pracę jako trenerka w dużym ośrodku tresury psów z doskonałym wynagrodzeniem. Moja praca to moje hobby. W końcu jestem szczęśliwa! I za wszystko jestem wdzięczna mojemu obecnemu mężowi i mojemu długouchemu zwierzęciu, które pokierowało mnie we właściwym kierunku i pomogło mi odnaleźć siebie.
- Kilka lat temu rzuciłam znienawidzoną, rutynową pracę, chwyciłam za pędzel i za ostatnie pieniądze kupiłam płótna i farby. Wszyscy w moim otoczeniu tego nie rozumieli i krzyczeli, że nie mogę nagle zmienić swojego utartego, wygodnego życia w wieku 30 lat, że czas już zmarnowany, ale dałam sobie spokój ze wszystkim i zrobiłam to, co uważałam za słuszne. Przez kilka miesięcy ledwo wiązałam koniec z końcem. Nie wychodziłam z domu, ale czułam się wtedy najszczęśliwsza, bo malowałam… A za kilka dni, trzy lata później, będę miała swoją pierwszą wystawę w najfajniejszej galerii w mieście. Wczoraj dostałam profesjonalną ofertę – kontrakt i przeprowadzkę do Paryża. Jestem szczęśliwa.
Paryż wkrótce będzie zatłoczony… 😣 (Jeśli wierzyć postom na AdmE).😁
- Podobała mi się koleżanka z klasy od czasów szkolnych i kochałam ją przez bardzo długi czas. Ale ona ciągle mnie izolowała i wyrzucała, że zawsze jestem dla niej nieodpowiednia. Dostałam pracę i jednocześnie studiowałam. Aby być ze mną w pełni szczęśliwa, potrzebowała roweru, samochodu albo mieszkania. Ciężko pracowałam, osiągnęłam sukces, przeprowadziłam się do innego miasta, wyszłam za mąż. Pewnego dnia przyjechałam odwiedzić rodziców i spotkałam ją przypadkiem. Rozpłakała się, mówiąc, że życie nie jest tak piękne i szczęśliwe, jak sobie wymarzyła. Błagała ją o wybaczenie. Kupiłam jej kwiaty i podziękowałam; gdyby nie ona, niczego bym nie osiągnęła.
Zaprosiłem dziewczynę na randkę i planowałem się ożenić i zawsze dawać jej kwiaty. Ona wtedy jeszcze gdzieś studiowała. A on powiedział: „Zrób dla mnie remont, kiedy będę na wakacjach w Turcji”. Więc położyłem tapetę, pomalowałem i tak dalej. A ona powiedziała, że potrzebuje czasu, żeby się nad tym zastanowić. Niech się zastanowi.
