Na pierwszy rzut oka to coś na moim balkonie nie tylko wyglądało nietypowo – wyglądało nietypowo . Jego blady, niemal cielisty kolor, miękki, nieruchomy kształt… natychmiast włączyły mi się czerwone lampki. 
Przez ułamek sekundy pomyślałem nawet o wezwaniu policji. Serce zaczęło mi walić, a w głowie kłębiły się najgorsze możliwe wyjaśnienia, żadne z nich nie było uspokajające.
Chwyciłem telefon, zrobiłem kilka zdjęć, powiększyłem obraz i po prostu patrzyłem. Tekstura, delikatny, śliski połysk, niesamowita cisza – wszystko to wydawało się głęboko niepokojące. To nie pasowało tam, a przynajmniej nie w żaden zrozumiały dla mnie sposób.
Raz po raz wychodziłem na zewnątrz, pociągany mieszanką strachu i ciekawości. Za każdym razem, gdy patrzyłem na niego z innej perspektywy, wydawał się jeszcze dziwniejszy. Miał ten dziwnie organiczny wygląd, jakby był częścią czegoś żywego… a jednak w cichym porannym świetle nie poruszał się wcale.
Im dłużej się wpatrywałem, tym bardziej moja wyobraźnia szalała. Każdy szczegół wydawał się podejrzany, każda możliwość mroczniejsza od poprzedniej. Nie mogłem pozbyć się wrażenia, że patrzę na coś nienaturalnego – albo, co gorsza, niebezpiecznego.
W końcu ciekawość wzięła górę. Zacząłem szukać w internecie, porównywać zdjęcia, a nawet pisać do kilku znajomych, żeby zapytać, czy ktoś ma pomysł, co to może być. Potrzebowałem tylko wyjaśnienia – jakiegokolwiek wyjaśnienia.
I nagle napięcie nagle opadło.
Okazało się, że to nic groźnego – tylko larwy chrząszczy, najprawdopodobniej zrzucone przez ptaka albo przyniesione z pobliskiej gleby. Zupełnie nieszkodliwe, zupełnie zwyczajne.
Ulgę poczułem natychmiast… i szczerze mówiąc, z perspektywy czasu wydało mi się to niemal zabawne. 
To, co wydawało się początkiem niepokojącej tajemnicy, okazało się prostym przypomnieniem, jak szybko nasz umysł potrafi zamienić to, co nieznane, w coś o wiele bardziej przerażającego, niż jest w rzeczywistości.
